Μπρούντζινα γλυπτά

Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν μακρά ιστορία στην κατασκευή αγαλμάτων από χαλκό και μπρούτζο.
Κατά τη διάρκεια της τρίτης χιλιετίας π.Χ. στην πρώιμη Μινωική περίοδο στην Κρήτη, η χρήση του χαλκού διαδόθηκε ευρέως και παρέμεινε το προτιμώμενο υλικό για πολλά χρηστικά οικιακά αντικείμενα και για γλυπτά μέχρι το τέλος της αρχαιότητας.
Από τη γεωμετρική περίοδο, και συνεχίζοντας μια μυκηναϊκή παράδοση, οι Έλληνες χρησιμοποίησαν το κράμα για να κατασκευάσουν πανοπλίες, αγγεία, κοσμήματα και άλλα αντικείμενα προσωπικής διακόσμησης και οικιακής χρήσης. Στα ιερά αφιερώνονταν πολυάριθμα αφιερώματα, όπως μικροσκοπικά ζώα, ειδώλια ανθρώπων ή θεοτήτων και πλούσια διακοσμητικά αντικείμενα, όπως αγγεία και τρίποδες.
Από τον έκτο αιώνα οι εργάτες δοκίμασαν τις ικανότητές τους στη γλυπτική μεγάλης κλίμακας, φτάνοντας σε μια θαυμάσια τελειότητα. Με τη χρήση διαφόρων κραμάτων διαφορετικής φύσης και αναλογίας, κατάφεραν να δώσουν πατίνες με διαφορετικούς τόνους και αποχρώσεις.
Η επεξεργασία του μπρούτζου απαιτεί εξειδικευμένες γνώσεις και τεχνικές. Το λιώσιμο του μετάλλου, η παρασκευή του κατάλληλου μείγματος για το κράμα, η προετοιμασία του μοντέλου και των καλουπιών, η χύτευση του μπρούντζου και ο τελικός καλλωπισμός, είναι οι διαδοχικές φάσεις της εργασίας, η κάθε μία από τις οποίες απαιτεί γνώση, εμπειρία και πάθος.
Στη συλλογή μας θα δείτε τα πιο χαρακτηριστικά έργα αυτών των περιόδων και άλλα πιο ευφάνταστα. Αναπαράγονται παραδοσιακά, από τα καλύτερα ελληνικά εργαστήρια, με τεχνικές χύτευσης με άμμο και χαμένο κερί, σε διάφορες πατίνες.